والا پدرم :ای کاش میتوانستم خانه را برای  دیدار و حضور حقیقی ات بیارایم نه قاب عکست را بسپارم بر دیوار خانه ام برای تماشای سکوت تو  …ای کاش بجای خاطره عکست حضور مقدست مهمان خانه ام می بود چه کنم که سهم من از تو قابی زیبنده بر دیواری بی مهر است ک هر ثانیه دلتنگی ام را برقرار تر و بردوام تر می‌کند, مقدسا